شاید امروز با چند گپ تلفنی احساس کردم که می خواهم از کما بیرون آیم.

کمایی از توقیف نشریه ی "نامه" تا امروز که ناو "آیزنهاور" می آید تا بر آب های خلیج فارس قدرت نمایی کند.

خاموشی کار ما نیست....

 دوست دارم به راحتی بگویم دیگر با این شرایط من دست به قلم نمی شوم  اما کار من جز این نمی تواند باشد.

مانده ایم با دندان لقی که کسی را توانِ تحملِ دردِ کندش نیست. آن زیر از چرک و خون لبریز است. 

هنوز هذیان می گویم و حتما هذیانی می نویسم. 

خیلی حرف دارم...

تا بعد